Jak dobrze jest znaleźć się w miejscu, gdzie cisza przemawia potężnym głosem… Ktoś to gdzieś powiedział, napisał, te słowa wróciły do mnie, ale skąd? Wdzięczna jestem jego autorowi (autorce?)  za ich wypowiedzenie i utrwalenie. Słowa utrwalone powracają, bo stworzone są do tego, by powracać… To ogrody pozwalają przemawiać ciszy. To w nich każda żyjąca roślina, zastygła w bezruchu jak wydaje się laikom, wydobywa z ziemi, z powietrza i z samego człowieka to, co w nim mieszka najgłębiej. W takiej ciszy można poznać swoje pragnienia, motywacje, uświadomić...

Wygląda pięknie. Wydaje się kruche i delikatne, choć jego pień i liście tak bardzo przypominają duże, chciałoby się powiedzieć „dorosłe” drzewa. Człowiek wygląda i czuje się przy nim jak olbrzym – niczym Guliwer w krainie maleńkich ludzi. I jak olbrzym przygląda się z zainteresowaniem mniejszym od siebie istotom, tak człowiek, patrząc na drzewko bonsai zastanawia się, jak to możliwe, że w przyrodzie powstał tak maleńki okaz. Tymczasem te małe drzewka nie mogłyby powstać bez ludzkiej ingerencji. Ich pielęgnacja, nawożenie, przycinanie  pędów i kształtowanie...

Dla współczesnego, zabieganego i zmęczonego człowieka, nie ma lepszego odpoczynku niż czas spędzony z daleka od ekranu komputera, telewizora, a nawet poza zasięgiem telefonu. Zmęczone oczy potrzebują odpoczynku na tle zieleni, a uszy tęsknią do ciszy… Takie ukojenie może przynosić tylko miejsce, które stworzyła sama natura, albo w które ludzkie ręce ingerowały jak najmniej. Czy są gdzieś jeszcze takie przestrzenie? Może nią być ogród tworzony przez człowieka, który potrafi uszanować dokonania natury. Wie, jak w tworzeniu i pielęgnowaniu takiego miejsca utrzymać...